Thoughts on Twilight

I was rather unenthusiastic and struggled to keep my eyes steady on the pages of the book while I was reading the first few chapters of Twilight, the first installment of the highly-acclaimed Twilight series. I somehow found the character development at the beginning quite slow-paced, something I least expected from a book series which claims to be the new Harry Potter. Nevertheless, I continued to read on, and found myself incredibly mystified by the mysterious nature of the Cullen family, the vampires – their incredible strength, their amazing speed, their immortality, the special abilities that they have inherited from their past lives, and all the myths that surrounded their very existence. Ive never been too absorbed by the lives of vampires  before I met Twilight (the closest I have been, I guess was watching vampire movies and playing lol, monstersgame).

Its kind of obvious how seemingly time fleets too fast with Book 1. I was really expecting a more intense, more suspenseful climax than the book offered. I was expecting for more. Really.

Nung Bata Pa Ko Ang Sabi Ko Sa Sarili Ko, “Magiging Scientist Ako!”…

Nung bata pa ko ang sabi ko sa sarili ko: magiging scientist ako. Haha! Ewan ko ba, pero simula pagkabata tuwang tuwa na ko sa mga kakaibang experiments ng Science. At hanggang ngayon naaalala ko pa na minsan sa buhay ko, pinangarap kong sundan ang yapak ng mga world-renowned scientists na nakikita ko lng sa mga textbooks at encyclopedia noon – sila Curie, Einstein, Newton, Galileo at silang mga others na kung tawagin ay mamaw sa larangan ng agham. Hindi ko sigurado kung mararanasan kung maging isang siyentipiko kahit mnsan sa buhay ko, pero masarap na alalahanin na pinangarap kong maging alagad ng agham, at habang buhay kong  ipagmamalaki kahit kanino, hanggang sa mga mga kaapu-apuhan ko, ang mga 98 at 1.00 sa mga science subjects sa report cards at transcript of record ko  (haha, ang yabang!).

~.~

Minsan sa buhay ko (at kahit hanggang ngayon) pinangarap ko ring maging isang writer. Kapag lumaki kang kasa kasama ang sandamakmak na libro, imposibleng hindi mo makilala at hindi maging idol ng buhay mo ang mga pinakamalulufhet na writers ng mundo, na kahit matagal ng kinain ng lupa ang mga katawan ay patuloy pa ring binababasa ng mga bata at matatanda. At mas lalo sa panahon ngayon na kung sinu-sinung mga writers na ang lumalabas kung saan saan, mahirap bilanggin kung gaano kadami na ang mga manunulat na nakakapagiwan ng kani-kanilang inspirational stories at pananaw sa buhay at sa mundo. Pero sa kanilang lahat, hindi ko maaring makalimutan ang mga salita, aral at kwento na napulot ko kila Edgar Allan Poe, J.K. Rowling, Charles Dickens, Bob Ong, Paulo Coelho, Nicholas Sparks, John Grisham at Dan Brown.

Writing is a form of free expression. Para saken,  hindi importante kung gaano kahusay ang writing skills mo, kung gaano kalalim ang vocabulary mo, kung gaano ka katinik sa grammar,  o kung ilang seminars at workshops sa Creative Writing ang nakuha mo. At mas lalong hindi ganun kahalaga kung gaano karami ang maiimpluwensyahan ng mga sinulat mo. Hanggat nagagawa mong sabihin ang nasasaloob mo sa pagagamitan ng pagsusulat, pwede mo nang tawagin ang sarili mong isang writer, at mangarap na balang araw, kahit papano, na mababasa ng mas maraming tao ang kung anu man ang tumatakbo sa loob ng utak mo.

~.~